Czym się różni dusza od esencji?

niedziela, 24 sierpnia 2025

Aby uniknąć nieporozumień semantycznych, nazwaliśmy esencją, kim jesteśmy jako świadomość istnienia. Odnosimy się tym sformułowaniem do tożsamości, niezależnego istnienia spoza czasu i przestrzeni, spoza matrixa. Jest to najgłębsza, niezmienna istota, która obejmuje swoją wiedzą i czuciem wszystko, co istnieje.

Słowem dusza określamy tożsamość podpiętą pod ludzką świadomość, przebywającą w warstwach matrixa. Jest to byt nierozerwalnie połączony z matrixem, został on sztucznie skonstruowany na potrzeby zasilania przestrzeni matrixa energią esencji oraz ludzkich emocji. Bez nich matrix nie miałby źródła zasilania.

Odkrycie różnicy pomiędzy esencją a duszą było dla nas punktem zwrotnym w zrozumieniu zarówno istoty istnienia jak i zasad działania matrixa. Ta wiedza nie przyszła do nas z obcych źródeł. Pozyskaliśmy ją na drodze zadawania pytań, poddawania w wątpliwość nagromadzonej przez lata zawartości naszych umysłów. Przeszliśmy przez warstwy pól informacyjnych, nauczyliśmy się odróżniać informacje pochodzące z matrixa od tych pochodzących z przestrzeni zaistnienia świadomości. Stamtąd, gdzie matrix nie ma dostępu, przez co nie jest w stanie zmanipulować przekazu.

Podkreślamy w naszych tekstach, że dusza i esencja to nie to samo. Podejmując próbę opisu tego, co nazywamy duszą, trzeba zmierzyć się z potężnym egregorem, który od dawna istnieje w ludzkiej świadomości. W tej przestrzeni nie ma informacji, które są zgodne ze świadomością istnienia. To fundament, który należy zburzyć, by można było zauważyć zupełnie nową koncepcję, zgodną ze świadomością esencji. Jest to fundament indywidualnej prawdy każdego z nas.

Zanim przedstawimy różnice w omawianych zagadnieniach, należy zwrócić uwagę na perspektywę, z jakiej opisuje się esencję i duszę. Perspektywa i zrozumienie człowieka świadomego są inne niż człowieka nieświadomego. Pierwszy z nich czuje poprzez swoją świadomość spoza matrixa. Drugi kieruje się głównie umysłem logicznym, podporządkowanym matrixowi.

Czym jest dusza?

Aby człowiek uwierzył w coś i nie miał co do tego wątpliwości, wystarczy przedstawić mu to w taki sposób, by rozpoznał w tym część samego siebie. Wtedy mówi się: jest to ze mną zgodne, rezonuje to ze mną. W takim przypadku łatwo jest człowiekiem manipulować. Z taką sytuacją mamy do czynienia w kontekście duszy. W teoriach o niej znajduje się cała gama komponentów, z których człowiek – odpowiednio do aktualnego stanu swojej świadomości – odnajdzie te, które z nim współgrają. To są na przykład elementy wierzeń czy religii. Ogromna ilość teorii i wizji na temat duszy oraz różnorodność ich interpretacji, wprowadza zamierzony chaos. Wielu ludzi wierzy w zasłyszane koncepcje i nie poddaje ich w wątpliwość, bo wydają im się one logiczne. Natomiast człowieka świadomego nie da się tak łatwo oszukać. Prędzej czy później znajdzie on nieścisłości w informacjach dotyczących duszy i zacznie się im dokładniej przyglądać, nie przyjmując ich na wiarę.

Innymi słowy zostało to skonstruowane tak, żeby ludzie zadający sobie coraz bardziej szczegółowe pytania na temat tego, kim są, w odpowiedzi otrzymali koncept duszy, reinkarnacji oraz ich powodu i celu. To ma powstrzymać dociekliwych przed zadawaniem dalszych pytań oraz szukaniem głębiej i bardziej wnikliwie. Wiara w to, że posiada się duszę, tłumaczy sens ludzkich inkarnacji w tej przestrzeni na tyle dokładnie, że nie sposób zauważyć w tym podstępu.

Czym jest więc dusza? Odpowiedź jest mniej skomplikowana, niż można początkowo sądzić. Jest to jeden z głównych programów matrixa, służący do zniewolenia świadomości esencji a także do stłamszenia człowieka. To twór od początku do końca sztuczny. Jest to matrixowa nakładka na esencję.

Działania duszy wobec człowieka

Dusza zawiera zapis scenariusza na życie, jaki został przygotowany dla człowieka. To tak zwany plan duszy. Powiedziano i napisano o nim już bardzo wiele, przez co istnieje tendencja utrzymania tej koncepcji w mocy. Wprawdzie istnieje wrażenie, że to człowiek wybiera, przynajmniej częściowo, wydarzenia w swoim życiu. Jednak ten wybór możliwy jest w obrębie z góry ustalonych możliwości, czyli jest on ograniczony.

Dusza ma być potwierdzeniem dla decyzji człowieka, by sądził on, że konkretne wybory są dla niego przewidziane i są przez to prawidłowe, nawet jeśli nie są postrzegane jako korzystne. Istnieje iluzoryczne przekonanie, że gdy człowiek ma połączenie z duszą a ona go prowadzi w konkretnym kierunku, to jest to droga prawidłowa i słuszna. Ma to człowiekowi zagłuszać głos jego esencji. W to miejsce łatwo jest zaimplantować odczucie potwierdzające słuszność podejmowanych przez człowieka decyzji. Mogą one jednak kierować go tam, gdzie nie chciałby się on znaleźć, gdyby miał przejrzystość odczuwania.

Przykładem mogą być toksyczne relacje międzyludzkie, które na początku wydają się być czymś wyjątkowym. Często człowiek słyszy wewnętrzny głos lub ma przeczucie, za którym podąża, wchodząc w taki związek. Kieruje się on tym głosem, uznając go za całkowicie z nim zgodny. Nie zdaje on sobie sprawy, że to iluzoryczne czucie niewiele ma wspólnego z czuciem spoza matrixa. Wiele pojawiających się podpowiedzi jest skonstruowanych tak, aby dla człowieka idącego za tym głosem wydarzyło się coś korzystnego. Dzięki temu ma on zyskać zaufanie do tego głosu. Potem jednak następuje moment, kiedy podpowiedź ma przynieść korzyści głównie matrixowi a nie człowiekowi. To nic innego, jak połączenie z oprogramowaniem i scenariuszem życia, jaki matrix przygotował dla tego człowieka.

Jaki wpływ na człowieka ma dusza?

Dusza w świadomości ludzkiej jest energią, która ma dawać poczucie wsparcia, bezpieczeństwa, prowadzenia i opieki. Człowiek w ogóle lub rzadko kiedy zadaje sobie pytania dotyczące tego, czy dusza prowadzi go we właściwym kierunku. Nawet w przypadku traumatycznych przeżyć, przyjmuje on je z pokorą twierdząc, że tak przecież musiało się wydarzyć. Bolesne wydarzenia przekuwane są często w atuty, gdy człowiek w swojej niewiedzy stwierdza, że ich potrzebował oraz że dusza nie chciałaby dla niego źle. Dusza może więc skierować człowieka tam, gdzie jest ból, cierpienie i bezsilność a on dalej będzie twierdził, że dokładnie to jest dla niego optymalne.

Jeśli spojrzeć na ilość informacji, teorii i założeń na temat duszy, również ilość osób dokonujących najróżniejszego typu odczytów, można odnieść wrażenie, że jedynie nieliczni ludzie zauważają, że dusza nie jest tym, za co się ją uważa. W ogólnej opinii nie ma miejsca na wątpliwości co do tego, że dusza posiada jedynie pozytywne aspekty. Mało kto ma spostrzeżenia idące w kierunku stwierdzenia, że mogłaby być ona narzędziem matrixa.

Droga przez umysły i serca

Dusza to takie magiczne słowo klucz, które otwiera drzwi do wielu umysłów i serc. Jeśli wiedzę dotyczącą duszy przyjmuje się na wiarę, trudno jest zauważyć w niej sprzeczności czy niespójności.

Serce człowieka posiada komórki nerwowe, które działają tak, jak komórki mózgowe. W skrócie można powiedzieć, że serce posiada swój własny mózg. Oznacza to, że człowiek może analizować sercem na podstawie odczuć podobnie, jak robi to umysł na bazie myśli. Jeśli człowiek dojdzie do takiego momentu, że poprzez czucie zacznie podważać to, co wiedział do tej pory a co nie było jego własnym zrozumieniem, to zacznie zauważać on nieścisłości i luki w przekazywanych mu przez innych informacjach.

Przede wszystkim człowiek podążający za głosem duszy, który ma na swoim koncie tak zwane życiowe porażki, powinien zadać sobie kluczowe pytania. Kto czerpie korzyści z tego, że zbiera on życiowe doświadczenia na bazie bólu i cierpienia? Czy człowiek naprawdę tego potrzebuje? Czy rzeczywiście szybciej uczy się on w warunkach dla niego nieoptymalnych, w osamotnieniu, poczuciu braku gruntu pod nogami, w niezrozumieniu? Dlaczego tak łatwo jest usprawiedliwić cierpienie a wręcz uznać, że jest ono konieczne, by wyciągnąć wnioski z doświadczeń?

Odmowa współpracy z duszą

Dusza ma wpływ na życie człowieka tak długo, dopóki nie zorientuje się on, że jest to pułapka. Czy wystarczy odmówić współpracy z duszą by odzyskać sprawczość w swoim życiu? Czy wtedy nic zewnętrznego nie będzie już miało nad człowiekiem kontroli i władzy? Na pewno nic się nagle ani samoistnie nie rozpłynie w powietrzu. Korzenie zapuszczone przez duszę w przestrzeń człowieka sięgają głęboko. Można to sobie wyobrazić jako mozolną pracę ogrodnika. Czasami potrzeba wielu lat, żeby znajdujące się pod ziemią korzenie jakiejś rośliny przestały wypuszczać nowe pędy.

Na czym zatem opiera się działanie programu podpiętego pod duszę, który nazywany jest planem duszy? Co daje sprawczość temu programowi? Jest to wola człowieka, bazująca na niewiedzy dotyczącej skutków działania tego planu. Podobnie jak w przypadku rozstania dwojga partnerów. Aby połączenie między nimi nadal trwało, potrzebna jest wola obojga. Jeśli jeden z nich nieodwołalnie zakończy relację, sama wola drugiego partnera dotycząca kontynuacji ich związku nie wystarczy. Połączenie człowieka z planem duszy kończy się, gdy człowiek jest świadomy i z tego połączenia zrezygnuje.

Esencja – świadomość, która istniała przed wszystkim

Aby podjąć niełatwą próbę opisania esencji, należy się z nią połączyć. Dochodzi do tego wtedy, gdy w człowieku nastaje wewnętrzna cisza a umysł całkowicie milknie. Docieramy wtedy tam, gdzie nie ma niczego a jednocześnie istnieje wszystko. Esencja to świadomość, dla której nie jest konieczne przejawianie się w jakiejkolwiek formie. Połączenie z esencją to widzenie bez obrazu, komunikacja bez słów. To stan wiedzy i odczuwania. To całkowita pustka będąca bezkresną pełnią. To tutaj spotyka nas wgląd, w którym nie widzimy, nie słyszymy a mimo to czujemy i wiemy ponad wszelką wątpliwość.

Czy miałeś kiedyś poczucie, że jest w Tobie coś szczególnego, niemożliwego do nazwania, co za wszelką cenę chcesz chronić? To zapis wiedzy o wszystkim, co istnieje a jednocześnie nie ma formy. To zapis wiedzy o tym, jak uwolnić esencję z matrixa i nie wracać do niego na jego zasadach.

Wspominaliśmy już, jak fundamentalne znaczenie ma perspektywa. Z perspektywy esencji, której wyświetlane są filmy ze scenariuszami ludzkich żyć, dusza nie istnieje. Jest to jedynie program, który przyciąga uwagę esencji i oddziela ją od świadomości samej siebie. Dusza to tak naprawdę konstrukt nazwany i rozumiany z perspektywy nieświadomego człowieka. Istnieje on dla próby wyjaśnienia czegoś wyższego, ponad człowiekiem. Ale pod żadnym względem nie jest to opis esencji. Dusza to twór otaczający i ograniczający świadomość, który nie pozwala człowiekowi połączyć się z jego esencją.